दिशा साळियनचे वडील सतीश साळियन यांचा महाराष्ट्राच्या जनतेला आणि पत्रकारांना थेट सवाल
मुंबई : “आज सत्ता हातात नसतानाही आम्हाला, साक्षीदारांना आणि आमच्या वकिलांना धमकावण्याची भाषा केली जात असेल, तर जेव्हा सत्ता यांच्या हातात होती तेव्हा काय झाले असेल, याची कल्पना महाराष्ट्राच्या जनतेनेच करावी!” असा थेट आणि संतप्त सवाल दिशा साळियनचे वडील सतीश साळियन यांनी उपस्थित केला आहे.
साळियन म्हणाले—
मी माझ्या मुलीला न्याय मिळावा म्हणून न्यायालयाचे दार ठोठावले. माझी ही लढाई कोणत्याही राजकीय स्वार्थासाठी नाही. एका बापाची आपल्या मुलीच्या मृत्यूमागचे संपूर्ण सत्य शोधण्यासाठी आणि तिला न्याय मिळवून देण्यासाठीची ही लढाई आहे.
पण माझे म्हणणे पुराव्याने खोडून काढण्याऐवजी माझे चारित्र्यहनन करण्याचे, मला बदनाम करण्याचे, साक्षीदारांवर दबाव आणण्याचे आणि माझ्या वकिलांना धमकावण्याचे प्रकार होत असल्याचा माझा गंभीर आरोप आहे.
इतकेच नव्हे, तर आमच्या वकिलाला “तुला कुठे प्रॅक्टिस करू देणार नाही” अशी भाषा केली जात असल्याचेही समोर आले आहे.
मग माझा महाराष्ट्राच्या जनतेला आणि विशेषतः पत्रकारांना एक सरळ सवाल आहे—
**आज सत्ता नाही, तरी एवढी दादागिरी?
मग सत्ता हातात होती तेव्हा काय झाले असेल?**
आज हे सगळे पाहताना एक बाप म्हणून माझ्या मनात एकच प्रश्न पुन्हा पुन्हा उभा राहतो—
माझ्या मुलीने त्या रात्री नेमके काय सहन केले असेल?
प्रत्यक्षदर्शी साक्षीदाराने केलेले कथन, माझ्या मुलीच्या कथित किंकाळ्यांबाबत आणि तिच्यावर होत असल्याचे सांगितलेल्या अत्याचारांबाबतची माहिती जेव्हा मी वाचतो, तेव्हा माझी मानसिक अवस्था काय होते हे शब्दांत सांगणेही माझ्यासाठी अशक्य आहे.
अंगावर शहारे येतात. मन सुन्न होते. एका बापाच्या भावना अशा वेळी शब्दांत मांडताच येत नाहीत.
ज्या मुलीला मी लहानपणापासून तळहाताच्या फोडाप्रमाणे जपले, जिला बोट धरून चालायला शिकवले, जिला वाढवले, शिकवले आणि मोठे होताना पाहिले—त्या माझ्या मुलीच्या शेवटच्या क्षणांबद्दल अशी साक्ष आणि इतके गंभीर आरोप एका बापाला ऐकावे लागतात, तेव्हा त्याच्या हृदयावर काय बीतत असेल, हे फक्त एका मुलीचा बापच समजू शकतो.
या प्रकरणात अनेक व्यक्तींनी माझ्या मुलीवर लैंगिक अत्याचार केल्याचा, तिची हत्या केल्याचा आणि त्यानंतर पुरावे नष्ट किंवा बदलून संपूर्ण प्रकरण दडपण्याचा प्रयत्न झाल्याचा अत्यंत गंभीर आरोप करण्यात आला आहे. या प्रत्येक आरोपामागचे सत्य निष्पक्ष तपासातून देशासमोर आलेच पाहिजे. दोषी कोण आहेत हे पुरावे आणि कायदा ठरवतील; पण सत्य दडपले जाता कामा नये.
आणि या सगळ्यानंतरही आम्हालाच धमक्या?
आमच्या वकिलांनाच दादागिरीची भाषा?
आम्हाला धमकावून सत्य बदलणार आहे का?
वकिलांना धमकावून पुरावे नाहीसे होणार आहेत का?
चारित्र्यहनन करून न्यायालयीन नोंदी बदलणार आहेत का?
जर नागरिकांच्या रक्षणासाठी उभी असलेली यंत्रणाच कोणाच्या प्रभावाखाली वापरण्यात आली असेल, किंवा तिच्यातील काही व्यक्तींनी सत्य दडपण्यासाठी मदत केली असेल, तर त्या प्रत्येक भूमिकेची चौकशी झाली पाहिजे.
कोण अधिकारी होता? कोणाच्या आदेशाने काय झाले? कोणते पुरावे गोळा झाले? कोणते पुरावे गायब झाले किंवा दडपले गेले का? नोंदींमध्ये फेरफार झाला का? आणि झाला असेल तर त्यामागे कोण होते?
या प्रत्येक प्रश्नाचे उत्तर जनतेला मिळाले पाहिजे.
माझा माध्यमांनाही एक सवाल आहे—
पत्रकारितेचे काम सत्य शोधणे आहे की एखाद्याच्या बाजूने ठरवून ‘नॅरेटिव्ह’ चालवणे?
ज्या पत्रकारांनी सत्याशी संबंधित प्रश्न निर्भयपणे उपस्थित केले, माझ्या न्यायाच्या लढ्याला आवाज दिला, त्या सर्वांचा मी मनापासून आभारी आहे.
पण जे गंभीर प्रश्न आणि उपलब्ध सामग्रीकडे दुर्लक्ष करून एकतर्फी भूमिका घेत आहेत, त्यांनीही एकदा स्वतःच्या अंतर्मनाला विचारावे—
आज दिशा आहे. उद्या अशी वेळ कोणाच्याही घरातील मुलीवर आली तर?
प्रत्येकाच्या घरात मुली आहेत. प्रत्येक मुलगी कोणाची तरी लाडकी असते. म्हणून हा विषय आता केवळ माझ्या एका मुलीपुरता मर्यादित नाही. हा प्रत्येक मुलीच्या सुरक्षिततेचा, न्यायव्यवस्थेवरील विश्वासाचा आणि महाराष्ट्राच्या सामाजिक विवेकाचा प्रश्न आहे.
ही भूमी छत्रपती शिवरायांच्या विचारांची भूमी आहे. स्त्रीच्या सन्मानाला सर्वोच्च स्थान देणाऱ्या त्या परंपरेच्या महाराष्ट्रात स्त्रीवरील अत्याचाराच्या गंभीर आरोपांकडे किंवा ते दडपण्याच्या आरोपांकडे समाजाने डोळेझाक करणे ही अत्यंत चिंताजनक बाब आहे.
स्त्रीवर अन्याय करणारा कोणीही असो, तो कितीही श्रीमंत, प्रभावशाली किंवा सत्तेच्या जवळचा असो—कायद्यापेक्षा मोठा कोणीही नाही.
म्हणून प्रत्येक आईने, प्रत्येक बापाने, प्रत्येक पत्रकाराने आणि प्रत्येक जबाबदार नागरिकाने या प्रकरणातील उपलब्ध पुरावे, न्यायालयीन नोंदी आणि तपासातून समोर येणारी तथ्ये स्वतः पाहावीत आणि त्यावर स्वतः विचार करावा.
आणि माझा निर्धार मी आज पुन्हा स्पष्ट करतो—
“जिंकू किंवा मरू;
मानवतेच्या शत्रूसंगे युद्ध आमचे सुरू!”
हाच निर्धार आणि हाच मूलमंत्र घेऊन मी या लढ्यात उतरलो आहे.
माझ्या या न्यायाच्या लढ्यात ज्यांनी मला साथ दिली, जे माझ्या पाठीशी उभे राहिले, ज्या पत्रकारांनी निर्भयपणे प्रश्न विचारले आणि सत्य समोर आणण्यासाठी प्रयत्न केले—त्या सर्वांचे मी एका पित्याच्या नात्याने मनापासून आभार मानतो.
आणि ज्यांनी आजवर साथ दिली नाही, त्यांच्याविषयी माझ्या मनात द्वेष नाही. त्यांना माझी फक्त एक विनंती आहे—
क्षणभर स्वतःला माझ्या जागी ठेवून पाहा.
कारण प्रत्येकाच्या घरी मुली आहेत.
आज प्रश्न माझ्या दिशाचा आहे. उद्या न्यायासाठी अशीच हाक कोणत्याही बापाला द्यावी लागू नये, यासाठी समाजाने आजच जागे होणे आवश्यक आहे.
सत्याला धमक्यांची भीती नसते!
न्यायासाठी लढणाऱ्या एका बापाला दादागिरीने गप्प करता येणार नाही!**
माझ्या मुलीला न्याय मिळेपर्यंत आणि संपूर्ण सत्य कायदेशीर प्रक्रियेतून जनतेसमोर येईपर्यंत माझी ही लढाई थांबणार नाही.
— सतीश साळियन
दिशा साळियनचे वडील
